سلام خدا، این دفعه نیومدم گله کنم، اومدم بنویسم ممنونم، خدایا شکرت. هرچقدر بعضی روزا حالم بده، یا یه سری چیزا همچنان فیکس نیستن، الان دارم تو آرزوی بچگی و چندسال گذشتهم زندگی میکنم. چند سالی میشد که داشتم روانی میشدم و آرزو میکردم یه روزی بتونم از اون شهر کوچیک برم و تنها زندگی کنم. بالاخره تونستم. شکرت واسه خونواده ساپورتیو. شکرت که میتونم تو آرامش روزامو بگذرونم تو تنهاییم. حس میکنم دارم تو دنیای اون دختربچه کوچولویی که توی سیمز کاراکتر خودشو
برچسب:
نویسنده: نگار رضایی