
پشمام. چندروزه از تولد اینجا میگذره و من تازه متوجه شدم. یازدهم تیر پارسال اولین پست رو اینجا نوشتم. لابد میگین پس چرا آرشیوت چهار ماهه فقط؟! دلایل مختلفی داره، حال بد اون زمانم و پارانوید بودنم و یه سری آدم عجیب غریب تو بلاگفا باعث شدن یهو فیریک بزنم شروع کنم دونه دونه پستهای چند ماه رو ثبت موقت کردن. نمیدونم چرا پاک نکردم و نشستم عین دیوونهها زمان گذاشتم و دونه دونه ثبت موقت کردمشون. الان اولین پست رو باز کردم خوندمش. چقدر دلم سوخت برای منِ یک سال پیشم. وسطای خوندن یکم ترسیدم حس میکردم الان که نسبتا حالم بهتر شده، حال بدِ اون موقعام از لای کلمات روی مانیتور دوباره خِرَمو میگیره و این همه رشتهم پنبه میشه. ولی نشد. فقط یکم نوستالژیک شدم. مثل گوش دادن یه آهنگ قدیمی که پرتت میکنه کنار یه آدم خاص.
هنوز جرئت ندارم پستای اون موقع رو از ثبت موقت در بیارم. نمیدونم کِی آمادگیشو پیدا میکنم. فعلا یک سالِ پیشم بمونه زیر فرش بهتره.

برچسب:
نویسنده: نگار رضایی